Toffee i Trufel sami w domu

Na początku nie chodziło o to, żeby zostawić psy same. Chodziło o to, żeby:
👉 wyjść na chwilę,
👉 wrócić,
👉 i zobaczyć, że wszystko jest okej.


Pierwsze próby
Zaczęło się bardzo spokojnie.
👉 chowanie się za drzwiami,
👉 znikanie na kilka sekund,
👉 wracanie, zanim zdążyły się zestresować.
Potem:
👉 wyjście za drzwi wejściowe,
👉 kilka minut,
👉 i z powrotem.


A potem… życie
Nie mieliśmy luksusu „idealnego planu”. Po kilku dniach trzeba było po prostu wrócić do pracy. Więc ten proces:
👉 trochę przyspieszył,
👉 trochę się uprościł,
👉 i trochę… oddaliśmy go życiu.
Zdarzyło się, że zostały same nawet na około 8 godzin. I poradziły sobie.


Jak im to ułatwialiśmy
Zostawialiśmy im przestrzeń, w której czuły się bezpiecznie:
✔ zamknięte inne pokoje,
✔ dostęp do wody i suchej karmy,
✔ mata — korzystały z niej i nie tylko z niej,
✔ nasze rzeczy w legowiskach— skarpetka, koszulka (zapach robi robotę),
✔ włączone światło (bo zima),
✔ cicha muzyka w tle.
Sąsiedzi byli uprzedzeni, mieli klucz — tak na wszelki wypadek. To też dawało spokój… nam.


A co robiły psy?
No cóż. Spały, jadły, bawiły się, zwiedzały i oznaczały pomieszczenia, po prostu były.
A czasem szarpały matę (bo emocje też trzeba gdzieś wyrzucić 😄), zaczęły przenosić buty do legowisk, czy wybierać lepsze rzeczy do gryzienia niż gryzaki – bo zęby szybko zaczynają się wymieniać.  Okazało się, że mata to nie jedyna ciekawa rzecz w domu dla szczeniaków.


I był też kabel
Był też moment, kiedy okazało się, że kabel od monitora, a właściwie wtyczka w kontakcie, była właśnie tym czego potrzebowały. Z punktu widzenia psa okazało się, że jest na idealnej wysokości pyszczka, ma odpowiednią twardość, giętkość i temperaturę przynoszącą ukojenie i radochę z gryzienia.
Tak im pasowała ta wtyczka, że odpuściły w momencie gdy wysiadł prąd w mieszkaniu. Nie było nas w domu, na szczęście tylko 15min. Czy poszła iskra? Czy przeszedł dreszcz? Czy się wystraszyły? Bardzo możliwe. Natomiast wiem, że po przyjściu psiaczki były w siebie wtulone, leżąc na korytarzu i czekały na kogoś z nas. Bez pisków, czekanie. Załączone zdjęcie jest z momentu, gdy weszłam do domu i ich szukałam. 
Nic poważnego się nie stało, psiaki zdrowe, odzyskały wigor, ale kabli i wtyczek już więcej nie tykają.


I mały teaser…
Szybko też odkryliśmy, że klapki, kapcie, wszystko, co „nasze” dostępne w zasięgu pyszczka ma wyjątkowo wysoki poziom atrakcyjności.
Ale to już historia na osobny wpis… 😄


Na koniec
Zostawanie psa samego to nie jest tylko nauka dla niego. To jest trochę taki trening zaufania — po obu stronach. Z każdą kolejną próbą było po prostu łatwiej. Nie było idealnie. Ale było wystarczająco dobrze by stworzyć naszą wspólną rutynę i poczucie bezpieczeństwa, I to naprawdę wystarczy, żeby to zaczęło działać.