Pogotowie weterynaryjne

Piękna późnojesienna noc, rodzinka smacznie śpi, kiedy to ok. 1 w nocy budzi mnie odgłos wymiotującego psiaka. Po ciemku, zaspana, na autoplicie, ostrożnie idę za odgłosem i odnajduję Trufla zwracającego resztki treści pokarmowej. Obok Trufla leżał mój klapek z odgryzioną połową paska okalającego śródstopie. Niestety, ta brakująca część została zjedzona, kawałek po kawałeczku przez Trufelka. Toffee do nas dołączył kładąc się blisko Trufelka.
Po zachowaniu widziałam, że jest mu lepiej, dał mi brzuch do głaskania, oddychał miarowo. Brzuch był lekko napięty, ale nie twardy, słychać było przelewanie. Ale zasypiał. To i ja wróciłam do łóżka.

Coś było jednak bardzo nie tak
Szybko wymioty powróciły, były coraz częstsze i pojawiło się osłabienie. Trufel nie chciał pić.
Był spokojniejszy niż zwykle. Taki… przygaszony. To nie był dramatyczny obraz. Ale to nie był też „on”.
I to był ten moment, kiedy po 3h obserwacji psiaka, podjęliśmy decyzję: jedziemy do weta.

Decyzja
Jedziemy. Ja prowadzę, Trufel mi na kolanach. Pierwsza rozłąka Toffee’go i Trufla. Bez paniki. Po prostu: jedziemy. Wiemy gdzie, bo mieliśmy spisane adresy całodobowej pomocy weterynaryjnej.

Na miejscu
4 rano. 
Wywiad i badanie. Rozmowa. Prześwietlenie. Na szczęście — nic, co wymagałoby operacji. Za to:
👉 zastrzyki,
👉 syropek,
👉 i dieta: ryż + gotowany indyk. 

Ulga
To był ten moment, kiedy napięcie schodzi. Nie dlatego, że „nic się nie stało”.
Tylko dlatego, że:
👉 wiemy, co robić,
👉 mamy plan,
👉 i pies wraca pod opiekę.

W domu
Kolejne godziny i dni to już spokojniejsze tempo.
Trufel:
👉 powoli wracał do siebie,
👉 zaczął pić i jeść,
👉 zaczął delikatnie brykać z Toffeem.
Toffee:
👉 nie zasnął dopóki Trufel nie wrócił,
👉 lizał, głaskał i pilnował Trufelka,
👉 polubił dietetyczne jedzenie.


Co mi to pokazało
Że przy psie naprawdę uczę się jednego: nie ignorować tego cichego: „coś mi tu nie gra”.
Nie wszystko jest pilne. Ale niektóre rzeczy są ważne. I warto wtedy po prostu działać.
To była jedna z tych sytuacji, po których zaczęłam bardziej świadomie zwracać uwagę na sygnały. Takie drobne rzeczy, które w nocy nagle stają się bardzo ważne.